Of we nu ook maar het plastic willen gaan scheiden ! De Gemeente is zo aardig geweest mij een aantal grote plastic tassen te geven om al mijn plastic afval in te bewaren.
Milieubewust doe ik overal aan mee. Het grijze afval hield ik al gescheiden van het groene.
En het papier en de kranten worden in de schuur bewaard tot ze dat eens-in-de-zoveel tijd op komen halen.
Maar mijn aanrecht begint nu wel een beetje vol te worden met al die hoopjes tijdens het koken.
Een hoopje met kontjes van de sperziebonen voor de groene kliko……een hoopje met het plastic zakje waar de boontjes inzaten en het plastic dat om het vlees gewikkeld zat voor de grote bewaarplasticzak………de kartonnen saus-verpakking op het hoopje oud papier……..het zakje van de saus dan wel weer op het hoopje grijze afval…..en het schuimbakje waar het vlees op lag ook voor de grijze hoop…..de appelschillen van de appelmoes op het hoopje "konijn"……….de eierschillen voor de maak van de pudding op de "kippenhoop" *(die droog ik en geef ze gestampt terug aan den kippetjes)……..de aardappelschillen verdeel ik in 2-en, 1 deel voor op het konijnenhoopje en 1 deel op de hoop voor de groene kliko.
Milieubewust bezig zijn kost tegenwoordig zee-en van tijd want je moet dat ook in etappes buiten in de kliko’s gooien omdat ik het allemaal; niet in 1 keer meekrijg. Het is een 3 maals retourtje. Naar het konijn, naar de kippen, in de doos in de schuur bij het papier gooien, en in de grote plastic tas stoppen in de schuur, omdat je die niet in de keuken kan laten staan omdat de hond er anders mee gaat stoeien.
Naar binnen naar buiten.

En als manlief dan eens een keer de keuken opruimt en je ziet de volgende dag tijdens je 1e retourtje al dat hij alle hopen bij elkaar geveegd heeft en in de grijze kliko heeft gegooid……..nou…….dan……

Van alle flash mob’s vind ik deze de leukste.

Stel je voor je moet met de trein ergens naar toe en drentelt nog wat op het station voordat de trein gaat vertrekken.
Ineens klinkt er muziek en begint er iemand te dansen. Voor je het weet danst het complete station mee.

Toen ik het las dacht ik dat het een grap was.
Maar het schijnt bittere, met de nadruk op bittere, ernst te zijn dat Sjalalalie (ofzo) naar het Songfestival gaat.
Daar brak mijn bekkie van open.
Ik dacht nog: zouden Songfestival-fans dit wel pikken ?
Nou….ze pikken het dus niet en hebben een actie op touw gezet. Ze vinden dat minister Plasterk zich ermee moet bemoeien.
Tjee, hoe kan je in hemelsnaam zo’n oubollig nummer als serieuze inzending zien?
Weet Vader Abraham dan nog steeds niet waar de mosterd gehaald wordt ?

Nog niet gehoord welk fuifnummer ons land moet vertegenwoordigen in Oslo ?http://www.youtube.com/watch?v=6uoGUQ4J-io

Hij heeft het nummer in twee uur geschreven en dat geloof ik maar al te graag !

Dit knulletje is duidelijk ondeugender dan de andere knulletjes die we gehad hebben.

Nu zo met dit koude winterweer vind ik het heerlijk sloffen aan te hebben. Onze knulletje is het daarmee eens. Vanmiddag dus maar 2 paar tegelijk nieuw gekocht.
De 6 panty´s die de afgelopen 2 en halve week gesneuveld zijn door onze Schotse voetenvanger heb ik ook direct maar weer aangevuld.
De goede vloerkleden hebben we opgerold en vervangen voor kantoenen kleden. Met die franjes mag hij wel zijn tanden flossen.
Van de keuken naar de huiskamer lopen duurt nu ongeveer zo´n 3 minuten. De pup is er een meester in om mij te laten tackelen.
Het "pak me dan" spelletje buiten tijdens het uitlaten kent hij ook al tot in de finesses. Met een gemaakte grijns op mijn muil probeer ik hem liefjes (doch inwendig vervloekend) naar me toe te lokken.
"Hebbes" is dan ook een veel gebruikte kreet de laatste dagen.

Vandaag kreeg hij zijn eerste socializing ronde. Een tuincentrum is daar een mooie plek voor.
Dat tripje heeft uren geduurd. Het voltallig personeel was niet weg te slaan bij Robin (zo heet hij).
En wat hij met de riem om zijn nek moet is hem ook nog niet duidelijk. Regelmatig strekte hij de 4 poten als een ezel of ging liggen.

Slim is hij ook nog. Staan wij beiden een leuk speeltje voor hem uit te zoeken, heeft hij achter onze rug zelf al een mega grote knuffel uitgezocht en uit een schap gepakt en lag daar mee te stoeien.

Hij is zo leuk !!!!

De volwassen herplaatshond is het toch niet geworden.
We zijn niet stil blijven zitten en direct verder op zoek gegaan.

En ja……gevonden.
Als alles goed gaat is dit dan het hondje dat binnenkort bij ons komt.

We zijn naarstig op zoek naar een naam voor hem, maar dat wil nog niet zo lukken.

Zo achteraf bekijkende heeft onze hond een mooie dood gehad. Als mens zouden we ervoor willen tekenen om op hoge leeftijd, tot het laatst toe gezond, snel te mogen gaan.

Maar we missen hem wel. Het is erg stil in huis en thuiskomen is nu ook minder leuk nu onze Lex ons niet meer vreugdevol ontvangt.
Dus…………………………..
Een pup ? Of weer een herplaatshond ? Zo snel al ?
We staan er zelf een beetje van te kijken dat we eigenlijk alweer direct een hond willen. Dit is wat het ras Schotse Herdershond ook met je doet. De karaktereigenschappen zijn zodanig dat we niet zonder willen.

A.s. donderdag gaan we het proberen. We zijn gaan kijken bij een Schot die herplaatst moet worden. Er waren er 2. Maar we hebben voorkeur voor die ene. 
We mogen dan ook 2 dagen met hem optrekken hier bij ons thuis. We krijgen zogezegd een logé. En als hij netjes zijn bord leegeet, op tijd naar bed gaat zonder te jengelen, op het "potje" plast, en geen grote mond heeft………..zouden die 2 dagen weleens verlengd kunnen worden in jaren.

En ja….hij lijkt op Lex. Ze hebben zelfs dezelfde moeder. Puur, puur toeval. Of toch niet ?

We wilden hem een goed tehuis geven.
De dark sable reu Schotse Collie. Een Schotse doedel. Een ras waar we al eerder kennis mee hadden gemaakt en op 3 jarige leeftijd in moesten laten slapen. Stuk waren we ervan. Een hond in laten slapen in de bloei van zijn leven. En hij was zo verschrikkelijk, aantrekkelijk mooi. Jong en oud…..alles trok hij aan. Hij liet zich bewonderen, aaien, en hij opende deuren vanwege zijn uiterlijk. Onze allereerste Lassiehond. Een geweldig ras.

Niet lang daarna wilden wij opnieuw een Schot. En ik kwam op een site waar ook herplaats collies stonden. Daar stond hij….Lexis….dark sable reu. Fier en trots. Opgegroeid op een groot landgoed met 2 teefjes. We gingen kijken, maakten kennis met de erfgenaam van de overleden eigenaresse, en een paar dagen later werd Lexis bij ons gebracht.

Onze Lex. Onze joep. Net zo’n geweldige hond als onze eerste, met net zo’n fijn zachtaardig karakter, maar dan in een donkerder kleurtje. Als de beste kon hij flyballen en voetballen. Overal ging hij mee naar toe. Waarschijnlijk de eerste hond die met windkracht 6 op een zeilboot vaarde. En nog waarschijnlijker de enige hond die samen met mij gek was op uilen. En waar ik ging, ging Lex. Hij volgde mij overal.

Maar gisteravond ging onze Lexis daarheen waar ik hem niet volgen kon. En het lukte niet hem terug te roepen. Er was flinke paniek onder ons. De reanimatie en mond op neus beademing mocht niet baten.
Met een stervenskreet kondigde hij zijn afscheid aan. Een afscheid van amper 15 seconden.
Weggerukt van ons. Zomaar, ineens. Onze lieve, zo lekker ruikende joepie. Zijn zachte hangoortjes. Zijn mega dikke vacht. En zijn oh zo zachtaardige karakter.

Tezamen met de scheppen aarde vielen mijn tranen in zijn graf.

Je was een fijne hond, Joep. En we zijn dankbaar dat we je bij ons mochten hebben. Je sterven is verschrikkelijk bitter. En het zal nog wel even duren dat we met een lach aan je terug kunnen denken. Vooralsnog missen we je. Nu al. Heel erg. En het doet pijn.
Bedankt lieve joepie, lexiebessie, voor het vertrouwen dat je in ons gehad hebt en de leuke momenten die je ons gegeven hebt door er te zijn.
De roedel is niet meer compleet. En we huilen. Als wolven bij maanlicht.

Stamboomnaam Malouine’s My Love Tonight, roepnaam Lexis, koosnaam Joepie.

- Reuze bedankt Lineke, dat jij Lexis aan ons toevertrouwde -

Hè Hallo, Jetje
Uh….dag meneer
Wat leuk om jou weer eens te zien
Ja, datisuh lang geleden……toch?
Gisteren nog om precies te zijn. Je liep toen aan de overkant van de straat
Jee, mijn excuus. Dan heb ik u helemaal over het hoofd gezien.
Ach, kan gebeuren. Zo’n onbeduidend persoon als ik valt niet direct op.’
Heb je het een beetje naar je zin hier in Berlijn.
Jazeker. Het is een prachtige stad. En al die mooie beelden hier.
Ze zijn zeker mooi. Maar wie zal onze namen hebben onthouden als ze weer thuis zijn.
Dat zou een schande zijn. Beelden fotograferen en niet eens weten wie het voor moet stellen.
Ik weet zeker dat jij van een ander slag bent, Jetje. Je zal ze allemaal nog feilloos op kunnen noemen later. Een fijne dag nog Jetje. Geniet van onze mooie Berlijn.
Dankuwel meneer uh……..meneer uh…..
Grappige Jetje. Tot ziens.
…………………..

Laat ik nu toch echt niet meer weten wie dit is !!

Ik had me het zo voorgenomen…..maar ik kan het niet laten.
Ik wil jullie zo graag deelgenoot maken van mijn passie.
Ik weet wel dat niet iedereen warm loopt voor vogels, maar de grootste van hun, de Oehoe, de reuzenuil, de grootste vogel in Nederland (op de Zee-arend na dan), moet toch een ietsiepietsie losmaken.
(lees vooral door om die kneiter van een foto onderaan niet te missen).
Die ogen alleen al, en zijn roep. Als je vraagt hoe een uil roept zegt een ieder al gauw……Oehoe. Maar die roep is echt aan de Oehoe zelf voorbehouden. 70 cm. groot en een vleugelwijdte van 1.75 cm.
Daar gaat toch een gevaarte langs je heen als je dat mag ervaren.
En dat heb ik ervaren. 2 maanden terug. Zo’n unieke belevenis.
En die oehoekuikens die ik beet heb mogen houden. Och….och.

Maar goed……ik zou het hier niet over Oehoes hebben. Dus dit is de laatste keer dat ik het er hier over heb (denk ik…..hoop ik voor jullie).
Maar misschien willen jullie af en toe eens kijken op het oehoe weblog. Hiernaast in het menu kan je er komen.
En ik zou zo graag zien dat de Oehoe flink poot zet op Nederlandse bodem.
Dus misschien…..heel misschien…..willen jullie dat ook en is de vraag of jullie donateur….enzo…..nou ja….wellicht.

Ik lees er ook af en toe een verhaaltje voor via een you tube filmpje.
Voor paal staan noemen ze dat.
Ik wou alleen maar even zeggen dat ik dol ben op de Oehoe. Passie,verslaving, helemaal Bubo bubo, ik ga al oehoe-hend door het leven als redactrice van de onlangs opgerichte Oehoewerkgroep Nederland. Ik kan er ook niks aan doen. Het is een virus.
Maar ik ga het er nu echt niet meer over hebben. Echt niet. Twiet twiet. Joehoe. Oehoe.

Ik sta hier dan wel zo lollig aan de helmstok, maar heel wat keren heb ik gedacht dat het schip met man en hond ten onder zou gaan. Ja, onze Lex de Schotse doedel was ook mee.
Vanuit de thuishaven was na 7 uur varen Willemstad onze eerste stop. Hoezo crisis in Nederland ? Daar lagen me toch een aantal boten met een totaalsom waar de Nederlandse Staatskas jaloers op zou zijn. 6 rijen dik. Wel een beetje lastig als je een hond bij je hebt van 25 kilo en je die op je schouder over 5 boten heen naar de kade moet sjouwen. Verder zagen we de havens Hellevoetsluis, Numansdorp en Middelharnis. Deze laatste was erg leuk. De dagen brachten we door met lezen, vissen en zeilen. Soms was de golfslag zo ruw dat de boot als een idioot zijwaarts op en neer ging en ik dacht "varen…..geef mijn portie maar aan Lexie". 
Via de Biesbosch ving na 8 dagen de reis weer huiswaarts aan, de rode boeien links houdend. Rood de kleur van het hart. Waar het hart naar verlangd……..thuis.

Nu na 3 dagen zit ik nog schommelend op mijn stoel.